Etiket Arşivleri: Domates

Domates Yetiştiriciliği ( Zir. Müh. Sabahattin TÜZÜN )

1. TANIMI VE ÖNEMİ

1.1.Anavatanı:

Domatesin Besin Değeri

100 Gr Domatesin Besin İçeriği:

1.2.Domatesin Bitkisel Yapısı:

1.3.Çiçek:

1.4.Gövde:

1.5.Yaprak

1.6.Meyve

2.EKOLOJİK İSTEKLERİ

2.1. İklim İsteği

2.2.Toprak İsteği

2.2.1 Toprak işleme

2.2.2.Malçlama

2.3.Önemli Domates Çeşitleri

2.4.Üretimi

Fide ile yetiştiriciliğin tercih edilme nedenleri: Sağlıklı ve yüksek verim elde edebilmek için iyi bir fidenin özellikleri:

Tüplü fide kullanmanın avantajları:

2.4.1.Serada domates Yetiştiriciliği

2.4.2.Açıkta domates yetiştiriciliği

3.KÜLTÜREL İŞLEMLER

Örtü altı yetiştiriciliğinde sulama:

Açıkta sulama:

3.2. ilaçlama

3.2.1.Domateste görülen hastalıklar:

3.2.1.1. Fungal hastalılar;

3.2.1.2.Domateste bakteriyel hastalıklar;

3.2.1.3.Virüs hastalıkları;

3.2.2.Domateste görülen zararlılar

3.3.Gübreleme

Taban gübrelemsi:

Açıkta gübreleme:

Üst gübreleme:

3.4. Budama

3.5. Yabancı Otlarla Mücadele

3.6. Hasat

3.6.1.Hasat zamanı

Hasat sırasında dikkat edilecek hususlar şunlardır.

Kaynak: http://gapteyap.org/wp-content/uploads/2015/05/DOMATES-YET%C4%B0%C5%9ET%C4%B0R%C4%B0C%C4%B0L%C4%B0%C4%9E%C4%B0.pdf

Domates Yetiştiriciliği ( Dursun YANLIÇ )

DOMATES YETİŞTİRİCİLİĞİ

İLÇE GIDA TARIM ve HAYVANCILIK MÜDÜRLÜĞÜ

BURHANİYE

2015

AÇIK TARLADA DOMATES YETİŞTİRİCİLİĞİ

*Domates ülkemizde en çok üretilen ve tüketilen sebzedir.

Dünyada taze olarak, yemeklerde diğer sebzelerle pişirilerek, dayanıklı domates  suyu, konsantre domates suyu, turşusu, konservesi, salçası, ketçabı, sosu,   pulp ve püresi,dondurularak,kurutularak değerlendirilmektedir.

*Domates vitamin ve mineral maddelerce zengindir.

İKLİM İSTEKLERİ

    * Domates sıcak ve ılıman iklim sebzesidir.

    * Yetiştirme devrelerinde ısı sıfırın altına (-2,-3 ºC’ye) düştüğünde bitki tamamen ölür.

    * Fidelerin tarlaya dikilmesinde ilkbahar geç donlarının bitmesi gerekir.

    * Domateslerde genellikle gece ve gündüz arasında 6 ºC ile 8ºC’lik bir farkın bulunması istenir. Gündüz sıcaklığının 19-26 ºC, gece sıcaklığının 14-18 ºC olduğunda gelişim iyi olur.

    * Döllenme olayının, ısı ile çok yakın bir ilgisi vardır.

    * Domates çiçek tozları 10 ºC ve daha yukarı derecelerde istenilen şekilde çimlenerek döllenme yapılabilmekte ve sıcaklık 15 ºC’nin altına düştüğünde meyve bağlama yüzdesi azalmaktadır.

    * Düşük sıcaklıkta polen tozu çok az oluşur, kısmi döllenen şekilsiz meyveler meydana gelir. 40 ºC’nin üzerinde ise çiçek tozları ölür ve meyve teşekkülü olmaz.

    * Domates tohumlarının çimlenmesi için minimum 10 ºC, optimum 20-29 ºC, maksimum 36 ºC toprak sıcaklığı olması gerekir.

TOPRAK İSTEKLERİ

   Domates derin, geçirgen, su tutma özelliği iyi, humus ve besin maddelerince zengin tınlı toprakları sever.

   Erkencilik istendiği zaman kumlu tınlı topraklar uygundur.

   Toprak pH’sı 5,5-7,0 arasında, tuzsuz-az tuzlu (2,3 mS’dan az) olan topraklarda iyi yetişir.

   Toprakta pH=5,5’un altında ise dekara 200-500 kg kireç verilmeli, pH=7,0’nin üzerinde ise her yıl dekara 30-50 kg toz kükürt verilmelidir.

FİDE YETİŞTİRİCİLİĞİ

Fide Yetiştirme Kapları:

  1- 0.08 mm siyah plastikten yapılmış fide torbaları,

  2- Fide yetiştirme kapları

Fide yetiştiriciliğinde genel olarak ( torf, perlit, vermikulit) veya (torf, perlit, toprak) veya (yanmış hayvan gübresi, kum, toprak) gibi karışımlar kullanılır.

  Yanmış hayvan gübresi, kum, toprak karışımında 1:1:1 oranı kullanılır.Torf, perlit, toprak karışımında 2:1:1 oranı kullanılmaktadır.

  Fide yetiştirme materyalinin (hayvan gübresi hariç) bir toprak fumigantı ile dezenfeksiyon edilmesi faydalıdır. Tohum ekiminden en az 1 ay önce ilaçlama yapılmalıdır.

TOHUM EKİMİ

Fide yetiştirme materyali tavlı ise sulamaya gerek yoktur. Aksi halde, fide yetiştirme materyali ile doldurulmuş fide torbaları veya fide yetiştirme kaplarının iyice sulanması ve sonra tohum ekiminin yapılması gerekir.

Tohumların 3-4 saat ıslatıldıktan sonra ekilmeleri çimlenmeyi kolaylaştırır. Tohumlar 1-3 cm. derinliğinde ekilmelidir. Tohum ekimini takiben tekrar hafifçe sulanması faydalıdır.

   Kimyasal gübreler tohum ekiminden en az 15 gün önce fide yetiştirme materyaline karıştırılması gerekir.

   Tohumların çimlenmesi için en uygun toprak sıcaklığı 12-15 ºC olmalıdır. Bu sıcaklıklarda tohumlar 5-13 gün içinde çimlenir. Domates fidelerinin en uygun şaşırtılma zamanı kotiledon yapraklarının tam gelişmelerini tamamladıkları ve yere paralel oldukları zamandır. Sağlıklı ve tam gelişmiş fideler şaşırtılmalıdır.

TOPRAK HAZIRLIĞI VE GÜBRELEME

Domates bitkisi derin köklü bir bitki olduğu için, toprağın derin sürülerek dikkatle hazırlanması gerekir. Tarla tabanının 50 cm altında pulluk tabanı denilen geçirgen olmayan bir tabaka varsa bu tabaka sonbahar başlarında özel pulluklarla kırılmalıdır.

Sonbaharda dekara 3-4 ton iyi yanmış ahır gübresi atılarak derince sürülmesi gerekir. İlkbaharda karık hazırlığından önce taban gübresi verilmelidir. Fosforlu gübrenin hepsi, diğerlerinin üçte biri taban gübresi olarak verilir. Geri kalan gübreler bitkiler üzerinde meyveler görülmeye başladığında verilmelidir. Dekardan 5 ton verim alabilmek için saf olarak 12 kg N, 10 kg P2O5, 25 kg K2O verilmelidir.

Meyveler fındık büyüklüğünü alınca 10-15 gün arayla 2-3 kez yapılacak magnezyum nitrat uygulamaları (100 lt suya 400-600 gr) ve yaprak gübrelemesi meyve kalitesini olumlu yönde etkiler. Üst gübrelemeler kaç kez sulama yapılacaksa bölünerek her sulamadan sonra, toprak tava gelince toprağa serpilerek karıştırılmalıdır.

   Fide dikiminden önce tarla 20-30 cm derinliğinde sürülür, diskaro geçirilir.

FİDE DİKİMİ

Fide dikimi ilkbahar don tehlikesinin tamamen kalktığı, toprak ve hava sıcaklığı 12-15 ºC’yi bulduğu zaman yapılır. Dikim genellikle tohum ekiminden yaklaşık 7-8 hafta sonradır.

  Tarlaya dikimde çiçek açmış veya meyve tutmuş domates fideleri dikilmemelidir. Bu gibi fidelerin gelişmeleri yavaş olup, bodur kalır, verimleri düşer. Dikim akşama doğru yapılmalı, fideler güneş altında bekletilmemelidir.

Fideler yaklaşık 15-20 cm boylanınca genellikle dikime hazırdır. Bölgemizde Şubat sonu Mart başından itibaren fide dikimi yapılır. Dikimde can suyu yeteri kadar verilmeli, can suyu ile birlikte, kök ve kök boğazı hastalıklarına karşı gereken ilaçlamalar yapılmalıdır.

Domates yetiştiriciliğinde sıra arası ve üzeri aralıkları, çeşidin sırık veya yer çeşidi olmasına göre değişir. Sırık çeşitlerde sıra arası 60-80 cm, sıra üzeri 50-60 cm, yer çeşitlerinde sıra arası 140 cm, sıra üzeri 40-50 cm olmalıdır.

BAKIM İŞLERİ

ÇAPALAMA

Fideler dikildikten 2 hafta sonra birinci çapa yapılır. Masuralar üzerinde yetiştirilen domateslerde çapa genellikle işçiler tarafından yapılır. Tarla tarımı şeklinde yapılan geniş sahalarda ise traktör ile çekilen çapa makinelerinden yararlanılır.

Çapadan 2-3 hafta sonra II. Çapa yapılır. Bu devrede bitkiler 30-35 cm kadar boy aldıklarında sırık çeşitlerde II. Çapa ile birlikte sırık da dikilir. Bu çapalamalar esnasında boğaz doldurma işlemi de yapılır. II. Çapadan sonra yabani otlar ayıklanır, kaymak tabakası kırılır, toprak havalandırılır ve topraktaki nem korunur.

SULAMA

Domates nemi sever. Su noksanlığında üst yapraklar kıvrılır. Çok nemli, ağır topraklarda ise bitkiler hastalanır. Toprak nem eksikliğinin en duyarlı olduğu dönemler; çimlenme, çıkış, çiçeklenme ve meyve oluşumu dönemleridir. Aşırı toprak nemi vegetatif gelişmeyi hızlandırır. Meyveler ceviz iriliğini alıncaya kadar gerekmedikçe sulama yapılmamalı, daha sonraki devrede, yağışlı bölgelerde 2-3, kurak bölgelerde 4-5 kez sulama yapılmalıdır.

  Açık tarlada, çiçeklenme dönemi içerisinde su eksikliği, küçük meyvelerde aşırı dökülmelere neden olur. Hasat zamanı çok sık sulama yavaş olgunlaşmaya neden olur. Düzenli sulama yaparak domates meyvesinde meydana gelecek yarıklar önlenebilir.

  Açık tarlada, karık usulü sulamada, suyun kök boğazına değmemesi için sırta dikim tercih edilmelidir. Düzensiz sulamalarla, sıcak zamanlarda toprak kurursa güneşin topraktan yansımasıyla, kalsiyum da toprakta noksansa, özellikle toprağa yakın meyvelerin alt kısımlarında çiçek burnu çürüklüğü meydana gelir. Böyle durumlara, kalsiyum noksansa kireç uygulaması yapılmalı, toprak yüzeyi malç (yanmış hayvan gübresi, kompost, sap, saman vb..) ile kaplanmalı, muntazam sulama yaparak, toprağın çok kurumaması sağlanmalıdır.

HASAT

Tarlada yetiştirilen domateslerde tohum ekiminden hasada kadar 80-100 gün, fide dikiminden hasada kadar 60-80 günlük bir zaman vardır.

  Sofralık domatesler gönderilecek pazarın uzaklığına göre değişik olgunluk devrelerinde ve farklı dönemlerde hasat edilmektedir.

Kaliteli meyvenin, yuvarlak ve düzgün şekilli, uygun büyüklükte (kg.da 6-8 meyve) olması, dilimsizlik, renk, çekirdek evlerinin az ve küçük olması, az çekirdeklilik, çekirdek evlerindeki kaygan sıvının yeşil renkte olmaması, meyve kabuğunun yola dayanmaya elverişli kalınlık ve elastikiyette olması, meyvelerin çatlamaması, dolgun ve bol etlilik, olgun domateste de sap çukurunun etrafında yeşil rengin olmaması gerekir. İyi bir çeşit ve uygun koşullarda açıkta yapılan yetiştiricilikte dekara 4-12 ton ürün alınabilmektedir.

Dursun YANLIÇ
Ziraat Mühendisi

Sebzeler ( Dr. Hasan AKGÜL )

Sebze bitkileri morfolojik olarak 6 gruba ayrılır:

1- Köklerinden faydalanılan bitkiler
2- Gövdelerinden faydalanılan bitkiler
3- Yapraklarından faydalanılan bitkiler
4- Çiçeklerinden faydalanılan bitkiler
5- Meyvalarından faydalanılan bitkiler
6- Tohumlarından faydalanılan bitkiler

KÖKLERİNDEN FAYDALANILAN .SEBZE BİTKİLERİ
Şeker Pancarı
– Beta vulgaris var. altissima
– Beta vulgaris var. saccharifera
Chenopodiaceae
Genellikle tuzcul-sukkulent bitkilerdir.
Vatanı Güney Avrupa’dır.
Bir Akdeniz bölgesi bitkisidir.
Ilıman bölgelerde ve verimli topraklarda yetiştirilir.
Ülkemizde Ege, Trakya, İç Anadolu’da tarımı yapılmaktadır.

Diğer pancar türleri
Kırmızı pancar: Beta vulgaris var. esculenta: Yumruları salata ve turşu olarak kullanılır.
Yem pancarı: Beta vulgaris var. rapa: Morfolojik yapısı kırmızı pancara benzer ancak besin değeri az olduğundan hayvan yemi olarak kullanılır.
Pazı: Beta vulgaris var. cicla: Yaprakları salata olarak kullanılır. Özellikle Ege bölgesinde yetiştirilmektedir.

HAVUÇ –Daucus carota subsp. sativus
Umbelliferae (Apiaceae)
Vatanı Orta Avrupa’dır.
İlk kültürü doğu Akdeniz bölgesinde yapılmıştır ve hala yabani formlarına rastlanılmaktadır.
2000 yıldan beri kültürü yapılan bir bitkidir.
2 yıllık bir bitkidir fakat bir yılda da olgunlaşabilir.
Havuç, bir depo köktür.
Olgunlaşmamış sekonder dokuları taşır.
%7 oranında şeker içerir.
En önemli özelliği havuca turuncu rengini veren karoten, provitamin A’dan ibarettir.
Karoten, bağırsak mukozasında A vitaminine dönüşür.
Şekil, renk ve kalite bakımından çeşitli varyeteleri vardır.
En iyi gelişimini derin, kumlu-tınlı topraklarda yaparlar.
TURP- Raphanus sativus
Cruciferae (Brassicaceae)
Vatanı ön Asya’dır.
Oradan Çin, Hindistan ve Avrupa’ya yayılmıştır.
MÖ. 2780’lerde Mısırlılar tarafından kültüre alındığı bilinmektedir.
Depo dokusu genellikle parankimatik yapıda olan bir sekonder ksilemdir.
Keskin ve yakıcı tadı, hardal yağlarından kaynaklanmaktadır.
Çiğ-salata ya da pişmiş olarak kullanılır.
İlk kültürü yapılan çeşit kara turptur. Beyaz turp ilk kez Avrupa’da ıslah edilmiştir.

Kereviz-Apium graveolens var. rapaceum
Umbelliferae
Vatanı güney Avrupa’dır.
Yabani formları zehirli olup nemli ve sulak yererde yetişir.
Yumruları şeker ve eterik yağ içerir. Besin değeri yüksek değildir.
Çiğ ya da pişirilerek tüketilir.
Kerevizin uyarıcı ve diüretik etkileri antik çağlardan beri bilinmektedir.
Yaprak saplarının kullanıldığı varyetesi (var. dulce) sap kerevizi olarak bilinir.
ŞALGAM- Brassica rapa subsp. rapa
Cruciferae (Brassicaceae)
Hem kök hem de gövdenin alt kısımları etlidir.
4000 yıldan beri yetiştirilmektedir.
Avrupa’dan dünyaya yayılmıştır.
Yumruları salata olarak kullanılır.
Köklerinin şekil ve renkleri bakımından çeşitleri vardır.

Çin Marulu- Brassica rapa subsp pekinensis
Cruciferae (Brassicaceae)
Son yıllarda pazarlarımıza girmiş marul değil bir şalgam çeşididir.
Yaprakları gevşek ve sulu olup hardalımsı bir tadı vardır.
Yaban Havuç (Kara kavza)- .Pastinaca sativa subsp. sativa
Umbelliferae (Apiaceae)
Havuç gibi iki yıllık bir bitkidir.
Uzun, yenilebilir depo kökleri vardır.
Yüksek oranda içerdiği şeker nedeniyle şarap, reçel ve keklerde tatlandırıcı olarak kullanılır.

Patates.Solanum tuberosum
Solanaceae
Anavatanı Güney Amerika’dır. Çok eski bir kültür bitkisidir.
İyi ürün vermesi, besin değerinin yüksek olması, çeşitli iklimlerde kolay yetiştirilmesi gibi nedenlerle önemli bir besin kaynağı olmuştur.
1570 yılında İspanyollar tarafından Avrupa’ya getirilmiştir fakat tarımı 18.yy’dan sonra Avrupa’da yayılmıştır.
Türkiye’de ise 19. asırdan beri tarımı yapılmaktadır. Bursa, Ordu, Trabzon, Erzurum, Afyon ve Kars çevrelerinde bol miktarda yetiştirilmektedir.
Yumrular nişasta bakımından zengindir (%20).

Protein değeri %1-3’tür.
Besin değeri 95 cal.dir.
İçerisinde az miktarda şeker vardır.
Patates yumrusunda bulunan nişastadan dekstrin elde edilir.
500 gr haşlanmış taze patates günlük önerilen C vitamini, B1 vitamini ve riboflavin ihtiyacını karşılar.
Tahıllardan sonra bitkisel kaynaklı beslenmede en büyük rolü oynayan pirinç ve mısırdan sonra gelir.

Tatlı Patates- Ipomoea batatas
Convolvulaceae
Güney Amerika’nın doğal bitkisidir.
İnsan besini ve hayvan yemi olarak kullanılır.
Nişasta ve alkol üretimine uygundur.
Yumruları %16 nişasta ve %4 şeker ihtiva eder.
Takriben 30 kg. tatlı patatesten 3-7 lt alkol elde edilir.
Tatlı patates tropikal ve subtropikal bölgeler için önemli bir kültür bitkisidir. Pamuğun yetiştiği yerlerde yetişebilir.
Soğan- Allium cepa
Liliaceae
Vatanı orta Asya’dır.
4000 yıldan beri kullanılan çok eski bir kültür bitkisidir.
Mısırlılar sebze olarak kullanmışlardır.
Arpacık adı verilen küçük soğancıklarla vejetatif olarak çoğaltılır. Soğanda şekerli maddeler, B1 ve C vitamini bulunur.
Soğana özel koku ve tadını veren Allil sülfürdür. Bu madde glikozid halinde birleşmiş durumdadır. Enzimler ile parçalandığında uçucu yağ özelliğinde olan allil sülfür açığa çıkar.
Pişmiş soğan bu nedenle sadece glikoz içerdiği için tatlıdır.

Kuşkonmaz- Asparagus officinalis
Liliaceae
Vatanı Akdeniz bölgesidir.
Anadolu’da doğal olarak yayılışı olan 8 kadar türü vardır.
Rizomlarından çıkan genç sürgünler sebze olarak kullanılır.
Besin değeri düşüktür.
Avrupa’da geniş çaplı tarımı yapılmaktadır.

Lahana- Brassica oleracea
Cruciferae (Brassicaceae)
Vatanı Akdeniz bölgesidir.
Bitkinin yaprakları beslenme amacı ile kullanılır.
Vitamin A, B,C içerir ve sülfürce de zengindir.
Çeşitli varyeteleri vardır.

Baş Lahana:
Brassica oleracea var. capitata:
Kırmızı ve beyaz çeşitleri vardır. Çok eskiden beri kültürü yapılır. Genellikle salata olarak kullanılır.

Marul .Lactuca sativa
Compositae
Çok eski bir kültür bitkisidir. Vatanı güney Avrupa’dır.
Lactuca serriola yabani formu olup Anadolu’da yayılış gösterir.
C vitamini ve demir tuzlarınca zengindir.
Bazal öz yapraklı ve sütlü öz suya sahiptir.
Serin iklimlerde kumlu ve tınlı topraklarda yetişir. Seralarda kolayca yetiştirilebilir.
Yaprak şekli, rengi ve yapısı bakımından çeşitli varyeteleri vardır.
Amerika’da çok yetiştirilen Iceberg çeşidi bütün dünyada tanınmaktadır. Kıvırcık marul Avrupa’da ve ülkemizde yetiştirilmektedir.

Ravent- Rheum rhabarbarum
Polygonaceae
Asya’nın doğal bitkisidir.
Çok yıllık büyük rizomları şeker, yağ, oksalik asit ve malik asit tuzları içerir.
Geniş, büyük yapraklar oluşturur.
Rheum officinale ve Rheum palmatum türleri Çin’de tıbbi amaçla (laksatif) yetiştirilmektedir.
Kış sebzesi olarak marketlerde satılmaktadır.
Bitkinin ancak genç yaprak ve sapları yenir.
Doğu Anadolu’da yetişen Rheum ribes (Işgın) yaprak sapları yerli halk tarafından beslenme amacı ile kullanılmaktadır.
ÇİÇEKLERİNDEN FAYDALANILAN SEBZE BİTKİLERİ
Enginar- Cynara scolymus
Compositae
Akdeniz bölgesinde yayılış gösterir.
Ülkemizde daha çok Ege bölgesinde (Bura,İzmir) yetiştirilmektedir.
Sebze olarak kullanılan kısım çiçek durumu tablası ve taze involukrum yapraklarıdır.
Tıbbi olarak iyi bir karaciğer koruyucu özelliğe sahiptir.

MEYVELERİNDEN FAYDALANILAN SEBZE BİTKİLERİ
Meyveleri sebze olarak kullanılan bitkiler salata dışında çiğ olarak da yenilebilir. Besin değeri ve diğer özellikleri bakımından sebzelere benzer.
Çoğu Solanaceae ve Cucurbitaceae familyalarına ait türlerdir.
Domates – Solanum lycopersicum= Lycopersicon esculentum
Solanaceae
Vatanı Meksika ve Peru bölgesidir.
Çok eski bir kültür bitkisidir.
Yabani türlerinin meyvesi yuvarlak ve kiraz büyüklüğündedir (L. esculentum subsp. cerasiforme).
Orta ve Güney Amerika’dan Avrupa’ya yayılmıştır.
İri meyveli domatesler bu alttürlerden ıslah edilmiştir.
Domatesin renk, büyüklük ve yapı bakımından çok çeşitli varyeteleri vardır.

Bugün, Akdeniz bölgesi insanları tarafından çok sevilen bir kültür bitkisidir.
Bitki olarak zehirlidir (Solanin alkaloidinden dolayı) ancak solanin maddesi olgun meyvelerde bulunmaz.
Kromoplastlarında lycopin denilen özel bir karotin maddesi bulunur.
Ayrıca A, B, C vitaminleri bakımından zengindir.
Şeker ve elma asiti taşır.
Kalori değeri düşüktür.
17 kadar çeşidi vardır.

Kabak- Cucurbita sp.
Cucurbitaceae
Vatanı tropik Amerika’dır.
Sülükleri olan otsu bitkilerdir.
Meyve peponidyum denilen bir bakkadır.
Olgunlaşmamış meyveler taze sebze, olgunlaşmış meyveler ise hayvan besini olarak kullanılır.
Besin değeri az olan bir bitkidir.
Tohumları yağ ve proteinden zengindir.
Çeşitli varyeteleri vardır:

Kudret Narı – Mamordica charantia
Cucurbitaceae
Asya ülkelerinde kullanılan bir bitkidir.
Bitki sarı çiçekli, sürünücü-tırmanıcı, sülüklü ve otsudur..
Gençken meyveler beslenme amacı ile kullanıldığı gibi Hindistan ve Seylan’da baharatlara ilave edilmektedir. Acı tadından dolayı batı ülkelerinde sebze olarak kullanılmaz.
Meyveler olgunlukta turuncu-sarı renklidir.
Türkiye’de bahçelerde süs bitkisi olarak yetiştirilmektedir.
Meyveler iğ biçiminde üzeri pürtüklüdür. Olgunlukta yarılır. İçinden üstü kırmızı bir arillus ile kaplı tohumlar çıkar.
Olgun meyveleri zeytinyağı içerisinde bırakılmak suretiyle elde edilen kudret narı yağı, çıban ve egzamalara sürülmek suretiyle kullanılır.
Olgun meyvelerin bal ile ezilmesi ile elde edilen macun mide ve barsak ülserlerine karşı dahilen kullanılmaktadır.

Bamya – Hibiscus esculentus
Malvaceae
Tropik Asya orijinli olup pamuğa benzer bir bitkidir.
Çok eskiden beri batı Afrika, Etiyopya, Sudan ve Hindistan’da kültürü yapılmaktadır.
Genç sürgünleri ve meyvesi müsilajlıdır.
Sebze olarak yenilen kısım gençken toplanan meyveleridir (Kapsül).

Domates Salçası Üretimi Fizibilite Raporu

1.1. Yatırım Konusu

Bu profil, domates salçası üretimini kapsar.

1.2. Üretilecek Mal ve Hizmetler

Bu profil konusu tesiste, sadece domates salçası üretilecektir. Yatırım, genel olarak imalat sektörünün, gıda ve içki imalatı bölümünde yer almaktadır. Gıda sektörünün ise meyve ve sebze işleme alt sektöründe yer almaktadır. Tesiste TS 1466’ya uygun domates salçası üretimi yapılacaktır.

1.3. Pazar Durumu

Son yıllarda Dünya nüfusunda beklenenden çok artış olması ve özellikle de ülkemizin nüfusunun her yıl yaklaşık yüzde 2,5 oranında artmış olması nedeniyle, tarımsal ürün ve türevleri oldukça önem kazanmaktadır. Bu nedenle, bu ürünlere olan talebin artması kapasite ve üretim artışını zorunlu kılmaktadır. Ayrıca, hızla çoğalan insan topluluklarının gereksinimlerini karşılamak için, birim alandan daha bol ve kaliteli üretim, günümüz tarımsal üretiminin temel amaçlarındandır. Bu amaç, yeni teknolojilerden ve organizasyon modellerinden yararlanarak gerçekleştirilebilir.